Προγνωστικός Δείκτης στην Ιατρική του 2020;





Σχεδόν 13 χρόνια μετά τις πρώτες μελέτες σάρωσης ολοκλήρου του γονιδιώματος (GWAS), οι εξαγόμενοι από αυτές πολυγονιδιακοί δείκτες κινδύνου (PRS) αναδεικνύονται ως πολύτιμα εργαλεία στην πρόβλεψη της γενετικής προδιάθεσης πολυπαραγοντικών νόσων όπως καρκίνο μαστού και προστάτη, στεφανιαία νόσο, παχυσαρκία, διαβήτη τύπου ί και ίί, υπέρταση, νόσο Alzheimer’s και Σχιζοφρένεια. μολονότι ακόμη «ατελή» στην προβλεπτική τους πληροφορία και αμφισβητήσιμης ακόμη κλινικής εφαρμογής, τα PRS εξηγούν σταδιακά όλο και μεγαλύτερο ποσοστό της κληρονομισιμότητας των ασθενειών αυτών, ανοίγοντας ευρύ ερευνητικό πεδίο όπως στην προοπτική υπολογισμού σχετικού κινδύνου για νόσηση σε συνδυασμό με περιβαλλοντολογικούς παράγοντες κινδύνου, στον υπολογισμό της ανταπόκρισης στην φαρμακευτική αγωγή με βάση γενετικό δείκτη PRS και την δημιουργία ακριβέστερων προβλεπτικών μοντέλων δια βίου νόσησης.
Παρουσιάζουμε την πρώτη Ημερίδα στην χώρα μας αφιερωμένη στην θεωρία και τον υπολογισμό PRS από GWAS πολυπαραγοντικών ασθενειών (workshop Καθ. Γενετικής Δ. Αβραμόπουλος Johns Hopkins School of Medicine, USA) και την προβλεπτική τους σημασία σε διάφορους τομείς της Ιατρικής. παρουσιάζουν καταξιωμένοι ερευνητές και κλινικοί της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ και άλλων εγχώριων Πανεπιστημιακών ερευνητικών μονάδων. Η διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2020 στο αμφιθέατρο «Κώστας Στεφανής» του Αιγινητείου Νοσοκομείου από τις 9.30 - 16.30 και τελεί υπο την αιγίδα του ίδρύματος Θ.Θ. Κότσικα και της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ.





Νίκος Κ. Στεφανής MD, FRANZCP
Καθηγητής Ψυχιατρικής ΕΚΠΑ
Αιγινήτειο Νοσοκομείο
Eπιστημονικός Σύμβουλος ίδρύματος Θ.Θ. Κότσικα





Το πρόγραμμα της Ημερίδας είναι διαθέσιμο εδώ





Η πρόσκληση της Ημερίδας είναι διαθέσιμη εδώ


ΕΚΠΑ Μετεκπαιδευτικό Σεμινάριο «Ψυχοεκπαίδευση και Συμπεριφορική Θεραπεία Οικογένειας» για το ακαδημαϊκό έτος 2019-2020.

ΨΥΧΟΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ









Συνέντευξη με τη Μαρίνα Οικονόμου, Καθηγήτρια Ψυχιατρικής Α’ Πανεπιστημιακής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, Αιγινήτειο Νοσοκομείο





Κυρία Οικονόμου, μπορείτε να μας αναλύσετε τον όρο «Ψυχοεκπαίδευση»; Τελευταία τον ακούμε συχνά χωρίς όμως να γνωρίζουμε την ουσία της παρέμβασης, είναι μία νέα μέθοδος;





Ο όρος «ψυχοεκπαίδευση» (psychoeducation)
παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη βιβλιογραφία στις αρχές της δεκαετίας του ΄70.
Η καθιέρωση του όρου με το περιεχόμενο που του αποδίδεται σήμερα είναι
αποτέλεσμα μιας περιπετειώδους πορείας που ξεκινά από τον υπερτονισμό της
έννοιας της εκπαίδευσης γύρω από τη νόσο σε άτομα που πάσχουν από  ψυχικές
ή και σωματικές νόσους
και φτάνει σε μια οργανωμένη παρέμβαση που
χρησιμοποιεί ειδικές ψυχοθεραπευτικές τεχνικές. Στη διαχρονική τους εφαρμογή οι ψυχοεκπαιδευτικές παρεμβάσεις μπορεί να κυμαίνονται από την απλή παθητική
παροχή πληροφοριών μέσω φυλλαδίων, e-mail ή σχετικών δικτυακών τόπων μέχρι μια μακράς διάρκειας ομαδική
ψυχοθεραπευτική παρέμβαση από ειδικά εκπαιδευμένους επαγγελματίες ψυχικής
υγείας.





Συχνά
ο όρος «ψυχοεκπαίδευση» ήταν παραπλανητικός, καθώς παρέπεμπε στη
λανθασμένη εντύπωση ότι πρόκειται για εκπαίδευση, ενώ στην πραγματικότητα η
ψυχοεκπαίδευση δεν είναι μόνο ενημέρωση και συνιστά μια θεραπευτική παρέμβαση
που συνδυάζει την παροχή εκπαίδευσης με ψυχοθεραπευτικά στοιχεία. Είναι μια
μη φαρμακευτική θεραπεία,
η οποία όμως αποδέχεται την κομβική αξία των
φαρμάκων και παρέχει με συστηματικό, δομημένο και διδακτικό τρόπο ενημέρωση
σχετικά με την ασθένεια, ενσωματώνοντας ψυχοθεραπευτικές παραμέτρους, με στόχο
να βοηθήσει τους ασθενείς να κατανοήσουν και να αντιμετωπίσουν καλύτερα την
ασθένεια.





Με βάση έναν άλλο σύγχρονο ορισμό, η
ψυχοεκπαίδευση ορίζεται ως η θεραπευτική παρέμβαση η οποία εμπεριέχει την
παροχή έγκυρης ενημέρωσης για τη νόσο, εκπαίδευσης για την ανάπτυξη στρατηγικών
αντιμετώπισης και διαχείρισης της νόσου και των συνεπειών της αλλά και
γενικότερης υποστήριξης. Στην ουσία τρεις θεωρούνται οι βασικές συνιστώσες της
ψυχοεκπαίδευσης: ενημέρωση (information), εκπαίδευση σε
δεξιότητες
(skills training) και υποστήριξη (support).





Πού στηρίζεται η «Ψυχοεκπαίδευση», σε ποιες
ψυχοθεραπευτικές αρχές;





Η
ψυχοεκπαίδευση στηρίζεται στις αρχές της ψυχοεκπαιδευτικής προσέγγισης, βασική
φιλοσοφική αρχή της οποίας αποτελεί το αξίωμα του δικαιώματος στη γνώση. Όλοι
οι ασθενείς έχουν δικαίωμα στην υπεύθυνη ενημέρωση για τη νόσο τους. Η γνώση
είναι δύναμη, είναι ο δρόμος για την ουσιαστική αποδοχή και επομένως αντιμετώπιση
της νόσου.





Βασικός στόχος της ψυχοεκπαιδευτικής
προσέγγισης είναι να δοθεί στον ασθενή και στην οικογένεια η λογική που διέπει
τη θεραπεία, ώστε να διευκολυνθεί η κατανόηση της διαταραχής και η αποδοχή της
φαρμακευτικής αγωγής, ενώ η επίτευξη μιας σειράς ειδικών στόχων οδηγεί στη
σφαιρική και κατά το δυνατόν ολοκληρωμένη και αποτελεσματική αντιμετώπιση της
νόσου.





Ειδικά για την ψυχική διαταραχή ποιοι είναι αυτοί οι ειδικοί στόχοι που
αναφέρατε;





Θα έλεγα ότι ειδικά για
την ψυχική διαταραχή και μάλιστα την σοβαρή και χρόνια, αυτή δηλαδή που
συνοδεύεται από στερεότυπα, μυθοπλασίες και προκαταλήψεις οι στόχοι των
ψυχοεκπαιδευτικών παρεμβάσεων περιλαμβάνουν τα εξής στοιχεία:





•             Διευκόλυνση της κατανόησης της ψυχικής διαταραχής





•             Αποκάλυψη και διόρθωση των παρανοήσεων γύρω από την
ψυχική νόσο





•             Μετάδοση γνώσεων για τις αιτίες, τη θεραπεία, την  πορεία και την πρόγνωση  της νόσου





•             Μείωση των μη ρεαλιστικών προσδοκιών, ειδικά από την
πλευρά της οικογένειας για πλήρη θεραπεία και γρήγορη επάνοδο στο προνοσηρό
επίπεδο λειτουργικότητας του ασθενή





•             Επίτευξη «συμμόρφωσης» στη φαρμακευτική αγωγή και
συνεργασία στη γενικότερη θεραπεία





•             Ενίσχυση της αυτο – αντιμετώπισης, να βοηθηθεί δηλαδή ο
άρρωστος και η οικογένεια να  αποκτήσουν
ενεργητικό ρόλο στη θεραπεία και στη γενικότερη και αποτελεσματικότερη
αντιμετώπιση της νόσου.





Ποιος είναι ο ρόλος του θεραπευτή στην «Ψυχοεκπαίδευση»;





Ο θεραπευτής παρουσιάζεται ως ένα υποστηρικτικό άτομο, γνώστης της νόσου και της αντιμετώπισής της, γεγονός που βοηθά να αναπτυχθεί θεραπευτική συμμαχία (therapeutic alliance). Η αποτελεσματικότητα της ψυχοεκπαίδευσης στηρίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και όχι στην ετεροβαρή σχέση εξουσίας ιατρού – ασθενή ή θεραπευτή- θεραπευόμενου. Ενθαρρύνει την ενεργό συμμετοχή των ασθενών στη λήψη αποφάσεων σχετικά με τη θεραπεία, σέβεται τις επιλογές τους και προάγει τη συμμετοχή των οικογενειών στη θεραπευτική διαδικασία φέρνοντας έτσι την οικογένεια στο προσκήνιο. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο ρόλος της οικογένειας θεωρείται εξαιρετικά σημαντικός μιας και η οικογένεια αποτελεί το κύριο φυσικό υποστηρικτικό σύστημα για τον ασθενή και τη βασική, και πολλές φορές μοναδική πηγή φροντίδας γι’αυτόν.










Το Κέντρο Επιμόρφωσης και Δια Βίου Μάθησης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών ανακοινώνει για πρώτη φορά τη διεξαγωγή του Εκπαιδευτικού Προγράμματος  Ψυχοεκπαίδευση και Συμπεριφορική Θεραπεία Οικογένειας, σε συνεργασία με το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας, Νευροεπιστημών και Ιατρικής Ακρίβειας «Κώστας Στεφανής» (Ε.Π.Ι.Ψ.Υ.) και το ΥΓΙΕΙΑ.





Συμμετέχοντες απ΄ όλους τους κλάδους επαγγελματιών Ψυχικής Υγείας, θα έχουν την ευκαιρία να εκπαιδευτούν από έμπειρα μέλη της Α’ και της Β’ Πανεπιστημιακής Ψυχιατρικής Κλινικής του ΕΚΠΑ (ανάμεσά τους και ειδικοί που στελεχώνουν την υπηρεσία ΕΠΨ στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο) στην φιλοσοφία και στις αρχές και της Ψυχοεκπαίδευσης και της Συμπεριφορικής Θεραπείας.   





Οι συνεργάτες μου απαντούν σε αιτήματα και ερωτήσεις στο 210-6141000 και στο email: [email protected]





Δείτε περισσότερες πληροφορίες εδώ.



Ψυχική νόσος και Ψυχοεκπαίδευση: Η οικογένεια στο επίκεντρο





της Μαρίνας Οικονόμου, Καθηγήτριας Ψυχιατρικής Α’ Πανεπιστημιακής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, Αιγινήτειο Νοσοκομείο





Ο ρόλος της οικογένειας
στην ολοκληρωμένη αντιμετώπιση της ψυχικής νόσου, και ειδικά αυτής που έχει
σοβαρή και χρόνια μορφή, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικός μιας και η οικογένεια
αποτελεί το κύριο φυσικό υποστηρικτικό σύστημα για τον ασθενή και τη βασική,
και πολλές φορές μοναδική πηγή φροντίδας γι’αυτόν.





Ως γνωστόν, η σοβαρή και
χρόνια ψυχική διαταραχή έχει αποδιοργανωτικές συνέπειες τόσο στο ίδιο το άτομο,
αφού επηρεάζει όλες τις πτυχές της ψυχοσυναισθηματικής και κοινωνικής του ζωής,
όσο και στην οικογένεια, τις οικογενειακές σχέσεις και την οικογενειακή
ατμόσφαιρα. Σε μελέτες, κυρίως στις τρεις τελευταίες δεκαετίες, διατυπώθηκε η
άποψη ότι η οικογένεια επωμίζεται το μεγαλύτερο φορτίο της παροχής φροντίδας
και υποστήριξης του ψυχικά ασθενή και ο ρόλος παραγόντων της οικογενειακής ζωής
και του οικογενειακού περιβάλλοντος φάνηκε να είναι σημαντικός στην πορεία της
ψυχικής νόσου. Η αρνητική οικογενειακή ατμόσφαιρα έχει ενοχοποιηθεί για την
αυξημένη συχνότητα υποτροπών και επανεισαγωγής σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, αλλά
και γενικότερα έχει συνδεθεί με την 
επιδείνωση της ψυχιατρικής συμπτωματολογίας και της  λειτουργικότητας των χρόνιων ψυχικά ασθενών.





Έχουν μελετηθεί πολλοί
παράγοντες  της οικογενειακής ζωής που
φαίνεται να διαδραματίζουν ρόλο στην εξέλιξη της χρόνιας ψυχικής διαταραχής.
Από αυτούς, κυριότεροι θεωρούνται το συναισθηματικό κλίμα της οικογένειας, η
οικογενειακή επιβάρυνση και το εκφραζόμενο συναίσθημα. Η μελέτη αυτών των
παραγόντων άνοιξε δρόμους στην ανάπτυξη παρεμβάσεων στο επίπεδο της οικογένειας
που βοηθούν στην πρόληψη των υποτροπών και στην ευνοϊκότερη εξέλιξη της νόσου.





Απ’ αυτούς του
παράγοντες,  το εκφραζόμενο συναίσθημα (expressed emotion)  που ουσιαστικά αντικατοπτρίζει την
συναισθηματική έκφραση  των μελών της οικογένειας
απέναντι στον ασθενή, έχει αναδειχθεί σε κομβικό παράγοντα στην πορεία και
εξέλιξη της νόσου, δεδομένου ότι μπορεί να πάρει μορφές με αρνητικό ή θετικό
αντίκτυπο στον ασθενή, όπως τη μορφή της επικριτικής στάσης (criticism), της
επιθετικότητας (hostility) ή της συναισθηματικής υπερεμπλοκής (emotional
over-involvement), οπότε και το εκφραζόμενο συναίσθημα χαρακτηρίζεται ως υψηλό
ή αρνητικό (high or negative expressed emotion) ή τη μορφή της «ζεστασιάς»
(warmth) και της θετικής στάσης (positive attitude), οπότε χαρακτηρίζεται ως
χαμηλό ή θετικό (low or positive expressed emotion).





Σε έρευνες κυρίως στη
σχιζοφρένεια και τη διπολική διαταραχή, 
διαπιστώθηκε σημαντικά υψηλότερη συχνότητα υποτροπών σε ασθενείς που
ζούσαν σε οικογένειες με υψηλό εκφραζόμενο συναίσθημα, σε σύγκριση με ασθενείς
που ζούσαν σε οικογένειες με χαμηλό εκφραζόμενο συναίσθημα. Το εκφραζόμενο
συναίσθημα θεωρείται ένας εξαιρετικά αξιόπιστος προγνωστικός δείκτης της
υποτροπής. Έτσι, κάθε παράγοντας και παρέμβαση που θα μπορούσε να μειώσει το
εκφραζόμενο συναίσθημα, θα μπορούσε να μειώσει και την πιθανότητα υποτροπής.









Παράλληλα, στις
οικογένειες που ένα μέλος τους πάσχει από μια σοβαρή ψυχική νόσο έχουν
παρατηρηθεί αρκετά κοινά προβλήματα όπως παρουσία έντασης και στρες,
διαταραγμένη επικοινωνία, δυσκολία στην επίλυση προβλημάτων, έλλειψη κατανόησης
της φύσης της ψυχικής νόσου και των συνεπειών της στη ζωή και τη
λειτουργικότητα του ασθενή, τάση για αίσθημα στίγματος και περιορισμό των
κοινωνικών επαφών έξω από τον οικογενειακό κύκλο.





Η διαπίστωση της σημασίας
αυτών των προβλημάτων, αλλά και της σημασίας του συναισθηματικού κλίματος μέσα
στην οικογένεια, του εκφραζόμενου συναισθήματος και της οικογενειακής
επιβάρυνσης, οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι για τους ασθενείς που ζουν με την
οικογένειά τους, η εμπλοκή και η ενεργός συμμετοχή της οικογένειας στη
θεραπευτική διαδικασία παίζει σημαντικό και ουσιαστικό ρόλο στη θεραπεία και
ψυχοκοινωνική τους αποκατάσταση.





Επίσης, από έρευνες σε
οικογένειες που είχαν ένα μέλος τους να πάσχει από σοβαρή ψυχική νόσο και
ειδικά σχιζοφρένεια, διαπιστώθηκε ότι οι οικογένειες αυτές εκδήλωσαν την επιθυμία
να συμμετέχουν σε θεραπείες που δίνουν έμφαση στη βιολογική βάση της σοβαρής
ψυχικής νόσου, δεν κατηγορούν την οικογένεια για την εμφάνιση της νόσου και
έχουν ως στόχο να υποστηρίζουν την οικογένεια και να την ανακουφίζουν από το
συναισθηματικό βάρος και από το βάρος της φροντίδας.





Αναπτύχθηκαν έτσι
διάφορες παρεμβάσεις που απευθύνονται τόσο στον ασθενή όσο και στην οικογένειά
του, με στόχο να καλύψουν τις ανάγκες των οικογενειών και να συμβάλλουν στην
καλύτερη πρόγνωση της ψυχικής νόσου. Οι παρεμβάσεις αυτές ακολουθούν τις αρχές
της ψυχοεκπαιδευτικής προσέγγισης  και δεν είναι άλλες από τις
ψυχοεκπαιδευτικές  παρεμβάσεις.





Οι ψυχοεκπαιδευτικές
παρεμβάσεις στην οικογένεια έχουν ως σκοπό αφενός μεν να βοηθήσουν τον ασθενή,
ο οποίος αποτελεί το σημείο εστίασης της παρέμβασης, αφετέρου δε να βοηθήσουν
και όλη την οικογένεια στη βελτίωση των ενδοοικογενειακών σχέσεων, αλλά και
στην επίτευξη των προσωπικών στόχων του κάθε μέλους ξεχωριστά.





Όλα τα ψυχοεκπαιδευτικά μοντέλα που απευθύνονται στην οικογένεια, παρά τις μεταξύ τους διαφορές, συγκρινόμενα με τη συνήθη ατομική υποστηρικτική παρέμβαση που απευθύνεται μόνο στον ασθενή, σε συνδυασμό πάντα με τη φαρμακευτική θεραπεία που συνιστά και τη βασική θεραπεία για τη σοβαρή ψυχική διαταραχή, αποδείχτηκαν εξαιρετικά αποτελεσματικά στη μείωση των υποτροπών. Ειδικά για τη σχιζοφρένεια, έχουν περιγραφεί μερικά κοινά σημεία επιτυχών παρεμβάσεων σε οικογένειες.





Παράλληλα, οι ψυχοεκπαιδευτικές παρεμβάσεις μέσα από ποικίλους μηχανισμούς φαίνεται να παίζουν σημαντικό ρόλο στη μείωση της έντασης και του άγχους μέσα στην οικογένεια, στη μείωση της έκφρασης αρνητικών συναισθημάτων, στην ανακούφιση της οικογένειας από το αίσθημα της επιβάρυνσης από τη φροντίδα του ασθενή, στην αλλαγή των στάσεων και των συμπεριφορών της οικογένειας προς τον ασθενή και τέλος στη  βελτίωση  της  οικογενειακής ατμόσφαιρας.





Γενικά, η ψυχοεκπαίδευση
συστήνεται ως μία καλή πρακτική (good
practice)
και περιλαμβάνεται στις περισσότερες «οδηγίες καλών πρακτικών» (guidelines) για πολλές νοσολογικές
οντότητες στην ψυχιατρική και αποτελεί ένα βασικό τμήμα στις παρεμβάσεις για
την αντιμετώπιση της χρόνιας και σοβαρής ψυχικής διαταραχής. Σε συνδυασμό με τη
φαρμακευτική θεραπεία διαδραματίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στη στρατηγική της
όλης  θεραπευτικής προσπάθειας όχι μόνο
για την πρόληψη των υποτροπών, αλλά και για τη γενικότερη ποιότητα ζωής του
ασθενή και της οικογένειάς του.










Το Κέντρο Επιμόρφωσης και Δια Βίου Μάθησης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών ανακοινώνει για πρώτη φορά τη διεξαγωγή του Εκπαιδευτικού Προγράμματος  Ψυχοεκπαίδευση και Συμπεριφορική Θεραπεία Οικογένειας, σε συνεργασία με το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας, Νευροεπιστημών και Ιατρικής Ακρίβειας «Κώστας Στεφανής» (Ε.Π.Ι.Ψ.Υ.) και το ΥΓΙΕΙΑ.





Συμμετέχοντες απ΄ όλους τους κλάδους επαγγελματιών Ψυχικής Υγείας, θα έχουν την ευκαιρία να εκπαιδευτούν από έμπειρα μέλη της Α’ και της Β’ Πανεπιστημιακής Ψυχιατρικής Κλινικής του ΕΚΠΑ (ανάμεσά τους και ειδικοί που στελεχώνουν την υπηρεσία ΕΠΨ στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο) στην φιλοσοφία και στις αρχές και της Ψυχοεκπαίδευσης και της Συμπεριφορικής Θεραπείας.   





Οι συνεργάτες μου απαντούν σε αιτήματα και ερωτήσεις στο 210-6141000 και στο email: [email protected]





Δείτε περισσότερες πληροφορίες εδώ.








Με αφορμή το επερχόμενο εκπαιδευτικό πρόγραμμα για την  Έγκαιρη Παρέμβαση στην Ψύχωση, ο Καθηγητής Ψυχιατρικής Α’ Πανεπιστημιακής Κλινικής ΕΚΠΑ και Αναπληρωτής Διευθυντής ΕΠΙΨΥ, Νίκος Στεφανής, απαντάει στα ερωτήματα που θέσαμε για την ψύχωση, τα στατιστικά δεδομένα στην Ελλάδα αλλά και τις δυνατότητες αποτελεσματικών παρεμβάσεων: 





Κύριε Καθηγητά, πότε εμφανίζονται οι ψυχωσικές διαταραχές;





Το πρώτο ψυχωσικό επεισόδιο εμφανίζεται συνήθως στην μετεφηβηκή ηλικία (συνήθως από 16 μέχρι 26 χρονών)  και χαρακτηρίζεται από την σταδιακή απώλεια της πραγματικότητας με άλλοτε άλλα συνοδά συμπτώματα, τα συνηθέστερα εκ των οποίων είναι η ανάπτυξη ακραίων ιδεών καχυποψίας/παρακολούθησης/δίωξης/ενοχής ή εξωπραγματικών ικανοτήτων, όπως και ακουστικών ψευδαισθήσεων (να ακούει δηλαδή κανείς φωνές ή ψιθύρους μολονότι δεν υπάρχει κανένας γύρω), απορρύθμιση του κεφιού προς κατάθλιψη ή μανία, αποδιοργάνωση της ομιλίας (σε σημείο που να μην είναι εύκολα κατανοητό τι θέλει να πει ο νέος), και η αποδιοργάνωση της συμπεριφοράς (όπως αναίτια απομόνωση, να μιλάει μόνος του, αναίτιες φυγές, εγκατάλειψη αυτοφροντίδας)  





Πόσο συχνές είναι οι Ψυχωσικές συνδρομές στην Ελλάδα;





Στην χώρα μας περίπου 3500 Ελληνόπουλα κάθε χρόνο θα νοσήσουν για πρώτη φορά από κάποιας μορφής ψυχική διαταραχή του ψυχωσικού φάσματος όπως Σχιζοφρένεια, Διπολική Συναισθηματική Διαταραχή,  Σχιζοφρενικόμορφη διαταραχή ή ψυχωσική διαταραχή οφειλόμενη στην χρήση ψυχοδραστικών ουσιών.





Ποια είναι η πρόγνωση των Ψυχωσικών Διαταραχών;





Μολονότι μια μειοψηφία των νέων επανέρχονται πλήρως , οι Ψυχωσικές συνδρομές διαταράσσουν την φυσιολογική ψυχοκοινωνική εξέλιξη των νέων και αν δεν αναγνωριστούν έγκαιρα και δεν αντιμετωπιστούν ολιστικά (πέραν της συμβατικής φαρμακευτικής αγωγής), οδηγούν σχεδόν νομοτελειακά σε υποτροπές και συχνά στην χρονιότητα της ψυχικής νόσου με ανυπολόγιστες συνέπειες όχι μόνο στην ψυχική υγεία των νέων αλλα και στην επαγγελματική και κοινωνική τους απομόνωση και έκπτωση. 





Τι είναι οι Υπηρεσίες Έγκαιρης Παρέμβασης στην Ψύχωση (ΕΠΨ);





Οι υπηρεσίες ΕΠΨ είναι κοινοτικά προσανατολισμένες υπηρεσίες παροχής ψυχιατρικών υπηρεσιών που στοχεύουν στην πολύπλευρη υποστήριξη των νέων ασθενών ΚΑΙ  των οικογενειών τους από τα πρώτα στάδια της εμφάνισης των συμπτωμάτων της ψυχωσικής διαταραχής. Στοχεύουν στην άμεση, ενεργητική και πολυεπίπεδη (φαρμακολογική , ψυχολογική και κοινωνική) υποστήριξη τους στην κοινότητα ή το σπίτι και διέπονται από τις αρχές του αποστιγματισμού της ψυχικής ασθένειας, της συνδιαχείρισης του θεραπευτικού σχεδιασμού ΜΕ τον ασθενή και την οικογένεια του, την αποφυγή των υποτροπών και την ενεργητική υποστήριξη για γρήγορη κοινωνική, λειτουργική και επαγγελματική αποκατάσταση. 





Πόσο αποτελεσματικές είναι οι υπηρεσίες Έγκαιρης Παρέμβασης στην Ψύχωση;





Σε σχέση με τις συνήθεις ψυχοφαρμακολογικές/ψυχολογικές συμβατικές μορφές θεραπείας, οι κοινοτικά προσανατολισμένες υπηρεσίες ΕΠΨ έχουν να επιδείξουν επιστημονικά τεκμηριωμένη υπεροχή στους βασικούς δείκτες  έκβασης και πορείας των ψυχωσικών διαταραχών, όπως και υπεροχή στην σχέση οφέλους-κόστους  για τα Εθνικά Συστήματα Υγείας που τις ενστερνίστηκαν. Για αυτούς τους λόγους, οι υπηρεσίες ΕΠΨ είναι οι ταχύτερα αναπτυσσόμενες κρατικές υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας στην Ευρώπη, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, τον Καναδά και την Αυστραλία.





Τί περιλαμβάνει το μετεκπαιδευτικό πρόγραμμα ΕΠΨ;





Εν αναμονή της θεσμοθέτησης και εφαρμογής υπηρεσιών ΕΠΨ στην Ελλάδα, το Ερευνητικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής «Κώστας Στεφανής» (ΕΠΙΨΥ) ανακοινώνει φέτος την διεξαγωγή του τρίτου ετήσιου Μετεκπαιδευτικού Προγράμματος «Έγκαιρη Παρέμβαση στην Ψύχωση». Συμμετέχοντες απ΄ όλους τους κλάδους επαγγελματιών ψυχικής Υγείας, θα έχουν την ευκαιρία να εκπαιδευτούν από έμπειρα στελέχη της Α και Β Πανεπιστημιακής Ψυχιατρικής κλινικής του ΕΚΠΑ στην φιλοσοφία και στις αρχές και της έγκαιρης παρέμβασης καθώς και στην πρακτική εφαρμογή των φαρμακευτικών, ψυχολογικών και κοινωνικών δεξιοτήτων που απαιτούνται για την αποτελεσματικότερη διαχείριση των νέων ασθενών. 





Πού μπορεί κανείς να μάθει περισσότερες πληροφορίες για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα;





Μπορεί κανείς να υποβάλλει αίτηση συμμετοχής ηλεκτρονικά μέχρι και τις 12 Οκτωβρίου 2020 στη σελίδα που βρίσκεται εδώ. Οι συνεργάτες μου απαντούν σε αιτήματα και ερωτήσεις στο 210-6141000 και στο email: [email protected].



Σωστή
διατροφή, θεραπευτική άσκηση και διαχείριση του στρες. Η διεθνής προσέγγιση για
την αντιμετώπιση του Σακχαρώδους Διαβήτη αναβαθμίζει το ρόλο των τριών
παραγόντων, καθώς πλέον οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι μαζί με τη φαρμακευτική
αγωγή μπορεί να επιτευχθεί ακόμη και 100% έλεγχος και αντιμετώπιση της
ασθένειας.





Στο Διαδραστικό
Σεμινάριο με θέμα «Σακχαρώδης Διαβήτης:
ο γλυκός μας σύντροφος»,
οι διακεκριμένοι καθηγητές – ομιλητές εξήγησαν ότι
οι παραπάνω παράγοντες πρέπει να εφαρμόζονται με εξατομικευμένα προγράμματα
στους ασθενείς βάσει των αναγκών τους: για παράδειγμα η σωματική άσκηση πρέπει
να έχει χαρακτηριστικά θεραπευτικής άσκησης που θα λαμβάνει υπόψη τη φαρμακευτική
αγωγή και τις συνοσηρότητες του ασθενούς. Αυτό είναι ιδιαιτέρως σημαντικό,
καθώς μια βαριά άσκηση που ο ίδιος θεωρεί ότι του «ρίχνει το ζάχαρο» στην
πραγματικότητα μπορεί να του προκαλέσει άλλα προβλήματα, όπως υπογλυκαιμία κ.ά.





Το Σεμινάριο πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία τη Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου στο αμφιθέατρο του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας, Νευροεπιστημών και Ιατρικής Ακριβείας «Κώστας Στεφανής» του Πανεπιστημίου Αθηνών και σκοπό είχε να αναδείξει την επερχόμενη λειτουργία των πρότυπων καινοτόμων Μονάδων Διαβήτη, Μεταβολισμού, Θεραπευτικής Άσκησης, Ψυχικής Υγείας και Ανακουφιστικής Φροντίδας σε συνεργασία με το Ε.Π.Ι.Ψ.Υ., Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και το Υπουργείο Υγείας.





Την εκδήλωση χαιρέτησε ο Περιφερειάρχης Γιώργος Πατούλης, ο οποίος χαρακτήρισε το διαβήτη ως βραδυφλεγή βόμβα, καθώς ένας στους δυο πάσχοντες από τη νόσο δεν έχουν διαγνωστεί. Η Περιφέρεια ρίχνει το βάρος στην πρόληψη σε συνεργασία με τους Δήμους της Αττικής για την υλοποίηση προσυμπτωματικού ελέγχου για όλους τους πολίτες του λεκανοπεδίου.





Ο Καθηγητής
Γιώργος Δημητριάδης, Πρόεδρος της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας, ανέφερε
μεταξύ άλλων ότι ο Σακχαρώδης Διαβήτης αποτελεί πλέον μια παγκόσμια επιδημία
που απειλεί τα συστήματα υγείας παγκοσμίως, καθώς το 2040 προβλέπεται ότι οι
δαπάνες για την αντιμετώπισή του θα ανέλθουν στα 960 δις δολλάρια. Όπως είπε ο
καθηγητής η παχυσαρκία, η καθιστική ζωή, το έντονο στρες και η κατάθλιψη είναι
οι κύριοι λόγοι για την έκταση που έχει λάβει το φαινόμενο.





Η Χριστίνα
Κανακά, Καθηγήτρια Παιδιατρικής και Διευθύντρια της Α’ Παιδιατρικής Κλινικής
ΕΚΠΑ, Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία», σημείωσε ότι τα περισσότερα περιστατικά
σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 στα παιδιά εμφανίζονται μετά τα 10-12 χρόνια, λόγω
της αύξησης της παχυσαρκίας και ότι ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 αφορά 9 στους
10 ενήλικες που διαγιγνώσκονται με τη νόσο.





Ο Ηλίας
Μυγδάλης,Παθολόγος-Διαβητολόγος, Συντονιστής-Διευθυντής  Β’ Παθολογικής Κλινικής και Διαβητολογικού
Κέντρου του ΓΝΑ «ΝΙΜΤΣ», έδωσε γενικές οδηγίες για την οξεία νόσηση στο σπίτι
σε άτομα που λαμβάνουν θεραπεία με ινσουλίνη ή άλλα αντιδιαβητικά φάρμακα. Τόνισε
τον κίνδυνο διακοπής της ινσουλίνης σε τέτοιες περιπτώσεις, την ανάγκη άφθονης
λήψης υγρών για την αποφυγή της αφυδάτωσης (μισό ποτήρι κάθε ώρα), την αποφυγή
άσκησης και την ελαφριά διατροφή. Τόνισε επίσης την ανάγκη επικοινωνίας με τον
θεράποντα ιατρό για τη διαχείριση της λήψης των
αντιδιαβητικών φαρμάκων, κάποια από τα οποία πρέπει να διακόπτονται ή να τροποποιείται
η δοσολογία τους.    





Ο Νίκος Τεντολούρης,
Καθηγητής Παθολογίας, Υπεύθυνος Διαβητολογικού Κέντρου, Α’ Προπαιδευτική
Παθολογική Κλινική ΕΚΠΑ στο ΓΝΑ «Λαϊκό», τόνισε την ανάγκη εξατομίκευσης στη
φαρμακευτική αγωγή, παρουσίασε τους τύπους των φαρμάκων για αντιμετώπιση του
σακχαρώδους διαβήτη και στάθηκε στα μειονεκτήματα που έχουν ορισμένα από αυτά
(κίνδυνος υπογλυκαιμίας, αύξηση βάρους κ.ά), ενώ επεσήμανε ότι οι νεώτεροι
τύποι ινσουλίνης χαρακτηρίζονται από λιγότερες πιθανότητες υπογλυκαιμίας στον
ασθενή.





Ο Αναστάσιος
Φιλίππου, Αναπληρωτής Καθηγητής Πειραματικής Φυσιολογίας και Φυσιολογίας της
Άσκησης, διαχώρισε την απλή άσκηση από τη θεραπευτική, αναφέροντας ότι ο τρόπος
που γυμνάζεται ένας ασθενής πρέπει να είναι εξατομικευμένος, όπως και η συνταγογράφηση
του.





Η Ανδριανή Βαζαίου, Παιδίατρος-Διαβητολόγος, Διευθύντρια ΕΣΥ, Υπεύθυνη Διαβητολογικού Κέντρου του Νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού», επικεντρώθηκε στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 και παρουσίασε όλες τις τελευταίες εξελίξεις και εφαρμογές στους τρόπους καταγραφής των διακυμάνσεων της γλυκόζης στο αίμα διεθνώς και τις αντλίες συνεχούς έγχυσης ινσουλίνης.





Τέλος, η
Αιμιλία Παπακωνσταντίνου, Επίκουρη Καθηγήτρια Διατροφής και Μεταβολισμού μίλησε
για τους μύθους και την πραγματικότητα σε σχέση με τη διατροφή, αναφέροντας ότι
έξι μικρά γεύματα την ημέρα σε σταθερές ώρες μπορεί να έχουν για τον ασθενή
καλύτερα αποτελέσματα ακόμη και από την απώλεια βάρους.





Το Διαδραστικό Σεμινάριο Σακχαρώδη Διαβήτη διοργανώθηκε από την Ελληνική Ομοσπονδία για τον Διαβήτη (ΕΛ.Ο.ΔΙ) και την Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων- Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη (Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙ.Α) στο Ε.Π.Ι.Ψ.Υ. και τελέστηκε υπό την αιγίδα του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου (Π.Ι.Σ.), του  Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών (Ι.Σ.Α.), της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος (Κ.Ε.Δ.Ε.),, της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας (Ε.Δ.Ε.) και της Πανελλήνιας Ένωσης Αγώνος για τον Νεανικό Διαβήτη (Π.Ε.Α.Ν.Δ).









Ο αξιότιμος Καθηγητής Γιώργιος Δημητριάδης μιλάει στο SKAI Radio και στη Μάιρα Μπάρμπα για το Σακχαρώδη Διαβήτη και μας δίνει μια εικόνα για το τι θα ακούσουμε στο Διαδραστικό Σεμινάριο Σακχαρώδη Διαβήτη στις 23 Σεπτεμβρίου στις 18:30.





Στο παρακάτω ηχητικό απόσπασμα ο Καθηγητής αναφέρεται στα νέα αισιόδοξα μηνύματα των τελευταίων ιατρικών ερευνών και σε 3 σημεία - κλειδιά για τον περιορισμό, ακόμα και την εξαφάνιση του Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2.





Ακούστε το πολύ ενδιαφέρον ηχητικό απόσπασμα:









Ο καθηγητής Γιώργος Δημητριάδης μιλάει στο skai radio για το Σακχαρώδη Διαβήτη



Γιώργος Δημητριάδης
1.000.000 είναι οι πάσχοντες Σακχαρώδη Διαβήτη στην Ελλάδα. Ο Καθηγητής Γ. Δημητριάδης επισημαίνει 3 σημεία κλειδιά για τη θεραπεία του Σακχαρώδη Διαβήτη.

Γ. Πατούλης: Θα είμαι αρωγός της προσπάθειας δημιουργίας μονάδων Ανακουφιστικής Φροντίδας για κάθε συμπολίτη μας που τη χρειάζεται.





Τη δέσμευση ότι θα στηρίξει σθεναρά την προσπάθεια για την εγκαθίδρυση  πρότυπων και καινοτόμων μονάδων Ανακουφιστικής Φροντίδας διατύπωσε ο Πρόεδρος της ΚΕΔΕ και νέος Περιφερειάρχης Αττικής Γ. Πατούλης κατά τη διάρκεια ομιλίας που πραγματοποίησε χθες στο σχετικό διαδραστικό σεμινάριο.





 Όπως επισήμανε χαρακτηριστικά  θα είναι αρωγός και θα στηρίξει σθεναρά την προσπάθεια  ώστε αυτή η ομπρέλα ανακούφισης να απλωθεί σε κάθε γωνιά και σε κάθε συμπολίτη μας που την χρειάζεται.



Ο ΑΝΤ1 στηρίζει το έργο ίδρυσης Μονάδων Ανακουφιστικής Φροντίδας, στα πλαίσια των δράσεων του "Κάνε την Αγάπη Πράξη". Ακολουθούν οι δηλώσεις της αγαπημένης ηθοποιού κα. Μαριάννας Τουμασάτου, της αξιότιμης καθηγήτριας κα. Κυριακής Μυστακίδου και του Προέδρου ΙΣΑ & ΚΕΔΕ, κ. Γιώργου Πατούλη κατά το διαδραστικό σεμινάριο για την Ανακουφιστική Φροντίδα, που προβλήθηκαν στο δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού.